De Maas komen we als toponiem natuurlijk veelvuldig tegen in allerlei bronnen. De rivier was waarschijnlijk in de prehistorie al een belangrijke handelsroute tussen noord en zuid. Langs de Mosa, zoals de Romeinen de rivier noemden, was ter hoogte van Rijkel nabij de Klerkenhof mogelijk zelfs een Romeinse losplaats. Bij baggerwerkzaamheden even ten noorden van de boerderij werden in ieder geval vondsten gedaan die hierop kunnen wijzen. Op het eind van de 20e eeuw werd hier ter hoogte van de Hanssembeek (Neer) een Romeinse altaarsteen gevonden. Uiteraard kon niet meer worden vastgesteld of deze hier ooit had gestaan, of dat hij verloren was door een schip. Op het eind van de 9e eeuw werd de rivier bevaren door de Vikingen, waarbij ze ongetwijfeld ook een bezoek brachten aan onze gemeente. In de middeleeuwen dankten diverse steden, waaronder Venlo en Roermond, hun opkomst en bloei aan de ligging langs de rivier. De handelsbetekenis voor Beesel was van minder betekenis, hoewel de gemeente wel vele eeuwen een rol speelde in het transport van hout uit de Ardennen met als eindbestemming Dordrecht.

Niet alleen de maashandel levert toponiemen aan, ook het onderhoud van de oever en de aanwassen komt geregeld ter sprake. In ongunstige zin liet de rivier vaak van zich horen wegens de vele overstromingen, waarvan die van 1926, waarbij een verlaten woning bij de MAASSTRAAT wegspoelde, nog lang niet de ergste was. Een waterstand van 20.80 m boven N.A.P., een halve meter hoger dan in 1926, betekende in 1643 waarschijnlijk dat de Bakhei grotendeels blank stond. In 1740 werd op veel plaatsen de oogst vernield en werd de kapelanie in Beesel behoorlijk beschadigd.

Een aparte groep vermeldingen wordt gevormd door de specifieke stukken Maas, zoals de Oude Maas en de Nieuwe Maas bij Rijkel en bij Reuver, de Bruijnse Maas tussen Ouddorp en de Huilbeek, en de Offenbeker Maas nabij de monding van de Schelkensbeek.

Door de eeuwen heen heeft de Maas tal van kunstenaars geïnspireerd. Derk Wiggers (1866-1933) schilderde rond 1916 bovenstaand tafereel bij het veer naar Kessel. We zien een nog niet gekanaliseerde Maas met op het veerpont een paard met huifkar. Op de rechteroever schitteren enkele hooimijten op een pasgemaaid graanveld.

Frans G.J. Geerlings: De Maas trad buiten haar oevers. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 4 (1984).
Loe Giesen: "En asse kump, den kump se". Hoog water 1993. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 13 (1993).
Rob Hendriks: De Maasoverstroming 1995. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 15 (1995).

Bemden, wei- en hooilanden, lagen er langs de oever van de Maas natuurlijk voldoende. Op de Smaberskaart uit 1781 staan ze onder allerlei namen vermeld:

1. Benaming de Erven en gemeene griendt voor de bemden langs de Maasoever vanaf de veerstoep van het voormalige Hansummer veer tot aan de Drakenweg.

2. Benaming de Maesen of grindtjens langs de Maese voor de bemden langs de rechteroever van de Maas van de Ervenweg tot aan de Huilbeek.

3. Benaming Campervelt, de Maeskens voor de bemden langs de rechteroever van de Maas van de Huilbeek tot aan het veer.

4. Benaming de Maes bembtiens voor de rechteroever van Oude Maas en Maas tot aan de Schelkensbeek.

Benaming Maashof (1878) voor de boerderij aan het einde van de MAASSTRAAT. De boerderij werd toen bewoond door Peter Muysers.

In de jaren voor de Tweede Wereldoorlog was hier het eerste openluchtzwembad van Reuver met een kleine speeltuin. Wie gebruik moest maken van het toilet, wachtte nog een bijzondere verrassing: in de plank zaten twee gaten in plaats van een, zodat twee toiletgangers gezellig gelijktijdig hun behoefte konden doen.

In januari 1945 werd de boerderij annex café aan de Reuverse loswal door de Duitsers opgeblazen. Het witgeverfde pand op deze plaats dateert dan ook van later.

Het Maessstraetgen lag niet ver van de openbare Dorp Plaetz. Parallel aan dit weggetje liep nog een straatje, met daartussen een huisplaats met heggen en bomen; deze bouwplaats werd in 1633 door Jan Heinen en MarieDeckers verkocht aan Peter Quiten en Marie Koninx.

Tegenwoordig heet dit weggetje LOSWALWEG.

Op de Tranchotkaart (1803-'20) staat deze weg voor het eerst ingetekend. Het oostelijke gedeelte sloot toen evenwel nog niet aan op de RIJKSWEG, maar mondde via een nog steeds aanwezige zandweg uit op de OUDE SCHANS. Langs de oever van de Maas lag het huys aen Schelkensbeek. Op de Rivierenkaart uit 1853 zien we de woningen van Goossens (later Muisers) en Killaers, gelegen langs de Vissersweg. Op 24 juli 1911 kocht de gemeente grond aan om deze laad- en losplaats te vergroten. Op 28 augustus 1913 sloot de gemeente Beesel een overeenkomst met Rijkswaterstaat over de loswal in Reuver. Toch bleef het allemaal verre van ideaal. Een krant meldde in 1923: Een schip geladen met buizen van den heer Jansen alhier, raakte door den lagen waterstand aan den grond vast, zoodat het overgeladen moest worden. Het huis van de familie Killaers, toen al zeer bouwvallig, werd in 1926 bij de hoge waterstand van de Maas door de krachtige stroming weggespoeld. De weg werd in de huidige staat aangelegd in 1928, kort nadat de stuw in Belfeld gereed kwam en een constanter waterpeil mogelijk werd.

De benaming werd officieel vastgesteld na een voorstel van 25 juni 1934. Van de voormalige loswal rest slechts een stuk beton met een roestig stuk ijzer.

Eerst tegen het eind van de 18e eeuw komen we deze benaming tegen. Daarvóór werd vrijwel het gehele Maasveld aangeduid als Oe of Ohe.

Op de Smaberskaart uit 1781 staat de veldnaam Maesvelt aangegeven voor het gebied begrensd door de Maas, de Schelkensbeek, de BERKENWEG en de Oude Veerweg.

Deze zandweg, parallel aan de MAASSTRAAT ter hoogte van de Schans St.-Brigitte, is op de Smaberskaart niet aanwezig. Tranchot en Von Müffling tekenden de weg wel. Het is niet duidelijk of deze weg ook in 1579 is gebruikt door Alexander Farnèse bij het oversteken van de Maas.

Margriet werd in 1943 geboren in Ottawa, Canada, als derde dochter van prinses Juliana en prins Bernhard. Speciaal voor deze gebeurtenis verklaarde de Canadese regering de plaats waarop de prinses geboren zou worden tot niemandsland. Op deze manier kon Margriet gewoon de Nederlandse nationaliteit krijgen. In 1967 huwde zij mr. Pieter van Vollenhoven.

Vastgesteld bij raadsbesluit van 8 november 1950 voor de 1e verbindingsweg tussen PARKLAAN en KAPELLERWEG.

Deze boerderij langs de BEESELSEWEG werd gebouwd door de familie Rutten. Op 2 september 1940 werden de Wilde Hoeve (zie aldaar) en de Mariahoeve gedeeld door de erfgenamen Rutten. Daarbij werden Peter Hubertus (Pierre), Wilhelmus Hubertus (Wiel) en Agnes Hubertina (Nes) Rutten gezamenlijk eigenaren van de boerderij.

Maria was de moeder van Jezus. Volgens de Bijbel bleef zij, ook na zijn geboorte, maagd. Volgens de roomskatholieke opvatting speelde haar zondeloosheid een belangrijke rol bij de komst van Jezus. De protestantse kerk daarentegen onderscheidt haar slechts van alle andere sterfelijken omdat zij in staat was tot een zeer diep geloof. Met name in de 19e en vroege 20e eeuw nam de Mariaverering in onze direkte omgeving de vorm aan die leidde tot de vele Mariakapellen en de daaraan gepaard gaande straatnaamgeving.

Op de Smaberskaart uit 1781 wordt het MARIAPLEIN aangegeven als het begin van de Schooldellenwech of ST.-ANTONIUSSTRAAT. Het MARIAPLEIN reikt nu van BURGEMEESTER JANSSENSTRAAT tot KERKPAD. Aan het begin van deze straat staat een Mariabeeld met in de voet het opschrift "Beesel dankt zijn Lieve Vrouwke, 1943". Dit beeld werd in 1945 geplaatst als herinnering aan de Tweede Wereldoorlog. Voorstellen om de benaming te wijzigen in ST.-ANTONIUSSTRAAT, omdat het plein na reconstructies toch veel van zijn karakter als plein had verloren, werden na felle protesten van aanwonenden in 1975 terzijde gelegd.

Op de Smaberskaart wordt de benaming Heijt straetien gebruikt voor de huidige MARIASTRAAT tussen de KEULSEWEG en BROEKLAAN. Op de Rivierenkaart uit 1849 lezen we het Straatje.

In de voorstellen inzake straatnaamgeving van 25 juni 1934 is nog sprake van Sint Mariastraat; waarschijnlijk werd het voorvoegsel reeds bij de officiële vaststelling (die net als alle andere besluiten voor straatnaamgeving uit 1934 niet in het gemeentearchief te vinden is) weggelaten. Op de plaats van de huidige parkeerplaats van de LLTB lagen na de oorlog witte noodwoningen.

Deze benaming werd op 8 november 1950 vastgesteld voor de 2e verbindingsweg tussen PARKLAAN en KAPELLERWEG. Toen Prinses Marijke haar roepnaam liet veranderen in haar tweede doopnaam, Christina, kon men in Reuver natuurlijk niet achterblijven

Zie: PRINSES CHRISTINALAAN.

Op 23 februari 1756 verkochten Jan van Da

De oude markt staat op de Smaberskaart aangegeven als een driehoekig stukje land met een cappelken tussen 4 bomen op de tegenwoordige plaats van het drakebeeldje. Op de samenkomst van BURGEMEESTER JANSSENSTRAAT en Schooldellenweg was een falder om het vee tegen te houden. Op de hoek van de KERKSTRAAT en MARKT lag het huis van Joannes Fijten en Christina Tijssen. Zijn weduwe verkocht het huis op 15 september 1823 aan Jacob Hendriks uit Roermond.

De benaming 'Markt' werd vastgesteld na een raadsvoorstel van 25 juni 1934. Reeds kort na de Tweede Wereldoorlog waren er plannen voor de aanleg van een grotere markt op grond van de familie Meuter. Als alternatief werd gedacht aan een driehoekig perceel tegenover het depôt van de Boerenbond. Rond 1960 werd de boomgaard van de familie Timmer mans (zie ook: KROETPERS) uiteindelijk ingericht als marktplein. Men sprak vanaf toen van de oude en de nieuwe markt. Rond 1975 werd de oude markt beplant. Op 23 juni 1975 besloot de raad de benaming 'Markt' uit te breiden met het eerste gedeelte van de RUIJS VAN SPLINTERSINGEL en met het eerste gedeelte van de CRUYSBERGSTRAAT. Voorstellen om het westelijke gedeelte van de 'oude' markt te hernoemen in MGR. THEELENSTRAAT werden na protesten van enkele aanwonenden ingetrokken. De nieuwe markt ligt met de westzijde aan de oude markt; de zuidzijde grenst aan de RUIJS VAN SPLINTERSINGEL en de oostzijde aan de CRUYSBERGSTRAAT. Links naast het pand De Troubadour (eerder: Allerhand) lag in 1781 het huis van Andries Sanders.

In maart 1756 kwamen Goerdt T

Zie ook: Eiermarkt, OFFENBEKERMARKT, de Plaets, RAADHUISPLEIN, Vismarkt.

Zie: Meerlebroek. Meelder of mulder is een oude benaming voor molenaar.

Het Meerlebroek, gelegen ten oosten van Beesel, Leeuwen, Reuver, Offenbeek en Belfeld, was vroeger een uitgestrekt gebied van heidevelden en moerassen. Grond- en regenwater van het Duitse hoogterras bereikt langs de huidige PRINSENDIJK een ondoorlaatbare kleilaag, waardoor het water zich een weg zoekt richting Maas.

De vroegste vermelding van het Merlebroick dateert uit het eind van de 14e eeuw, toen hertog Willem van Gelre aan Heijnken Tilmanssoen van Eyle en Willem Gysensoen van Bollefelt en hun erfgenamen toestemming gaf om een weg aan te leggen vanaf de amer of loswal in Belfeld naar Malbeck. Een latere vermelding van het Merlenbroeck dateert uit 1456: de bezittingen van Sibert van Kessel, de leenman van de reeds lang verdwenen Grote Hoeve (later Patershoof) tussen Offenbeek en Belfeld, strekten zich uit tot dit moerassige gebied met de daarbij behorende stoet halfwilde paarden en het jachtgebied. Dit jachtgebied was mogelijk een van de jachtgebieden van de Graven en Heren van Kessel, die tot het eind van de 13e eeuw uitgestrekte bezittingen hadden aan de oostzijde van de Maas. Het gebied dankte zijn naam mogelijk aan het vóórkomen van een klein valkje, smelleken of meerle genoemd. Met name in de richting van Belfeld komen we daarnaast de vorm Meelderbroeck tegen. Meelder of mulder was een oud woord voor molenaar; met name de aanwezigheid van de molen van Malbeck of Maalbeek kan een verklaring zijn voor deze variant. De topograaf Maurits Gysseling geeft als mogelijke verwantschap het Germaanse woord 'marila': meer of plas.

Het Meerlebroek werd relatief laat ontgonnen. Weliswaar werden reeds in het begin van de 17e eeuw huisjes gebouwd aan de rand van het Merlebroeck of Mehrlenbroeck, zoals bij de Neije Benden nabij Belfeld vóór 1622, maar dat nam niet weg dat bijna de helft van de oppervlakte van Beesel in beslag werd genomen door de onontgonnen of 'woeste' gronden van het broek. Voor sommigen lagen deze gemene gronden kennelijk toch nog iets te ver afgelegen. In 1649 klaagden de inwoners van Offenbeck over het feit dat geregeld vee werd geweid op particulier land; tijdens een voogdgeding vroegen zij of iedereen er op wilde toezien dat de schaapsherders dit niet langer deden, op straffe van 1 goudgulden per overtreding.

Toen landmeter Smabers in 1781 de gedetailleerde kaart van de gemeente tekende, ontmoette hij ook het gebied beginnende aen 't gescheijt van Swalmen tot Kivits dijck, noortwaerts de Baene van Ruremonde naer Venlo, ende oostwaerts de Keijsers baene off Princen dijck, mit de oude en nieuwe Erven daerinne geleghen. Het broek omvatte verder zowel de Roovers Heijde als het Merlen Brouck, mit veele culten bewassen. Het Meerlebroek werd ongeveer begrensd door ST.-GERARDUSDIJK, SEBASTOPOL, KEULSEWEG, PRINSENDIJK en ST.-JOZEFDIJK. Het gebied tussen de RIJKSWEG en het Meerlebroek was een stuk droger en werd aangeduid als de Roovers Heijde. Langs de PRINSENDIJK lag de Swalmer koeijdrinck aen Dorpels Raij.

In het begin van de 19e eeuw was aan deze toestand nog weinig veranderd, zoals blijkt uit een brief van 5 augustus 1815 van de burgemeester van Beesel: veel (veen)grond binnen de gemeente Beesel was moeras en van geen nut voor de gemeenschap. De Tranchotkaart laat het Merle Broek zien met een wirwar van wegen, waarvan een groot aantal doodloopt in de moerassige heide. In 1835 gingen de ontwikkelingen beduidend harder: de akkerbouw in Beesel nam toe in omvang en kwaliteit. Veel heidegrond was door de gemeente verkocht, en veranderd in akkerland en bos. De burgemeester was bezorgd over de toestand en het soort vee, waarmee de zandgronden moesten worden bemest. De voorgaande jaren was er een toename van het aantal branderijen, hetgeen in grote mate bijdroeg aan de akkerbouw.

De gemeentegronden, bijna 875 hectare groot, bestonden uit moeras, 'groes' (kreupelhout), heide en zand. Vlinken werden gebruikt als brandstof, heide voor de veestal. In de 19e eeuw werd de heide gebruikt als oefenplaats voor de Huzaren uit Venlo.

In de voorstellen inzake straatnaamgeving van 25 juni 1934 werd de benaming voorgesteld voor alle woningen in het Broek.

Loe Giesen: De strijd om de gemene gronden in het Gelders-Guliks grensgebied 1455-1552. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 15 (1995).
Loe Giesen: De strijd om de gemene gronden in het Gelders-Guliks grensgebied 1550-1585. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 16 (1996).
Jan Ros: Hollanders in het Meerlebroek. Ontginnen in een natte wildernis. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 17 (1997).
Jan Ros: Ontginnen in een natte wildernis. Hollander in het Meerlebroek. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 18 (1998).

De meidoorn is een houtige doornstruik met witte, zwaar geurende bloemen. In hegvorm werd de plant vaak gebruikt als erfscheiding.

Vastgesteld bij raadsbesluit d.d. 19 november 1962.

Oude benaming voor de Wilde Hoeve (zie ook aldaar). Op 14 mei 1675 maakten de erfgenamen van Mechtildis Coppens in De Gulden Pauw te Roermond een akte van deling op. De ene partij bestond uit Mathijs Dorss, weduwnaar van Mechtildis, en nu hertrouwd met Helena Ketelers. De andere partij werd gevormd door Catharina Meerss en haar man Johan Anthonius Vechmer plus de voogden van de kinderen uit het eerste huwelijk van Catharina met wijlen Everaert Melis. Vechmer betaalde reeds enkele jaren belasting in Beesel wegens een boerderij. Mechtildis had in haar huwelijksvoorwaarden met Mathijs Dorss (zie: HOENDERCAMP en Wilde Hoeve) bepaald dat deze recht had op 1/3 van de door haar ingebrachte goederen, en dat de kinderen het overige 2/3 deel zouden krijgen van haar en haar oom Hendrick Melis. Na loting van de nalatenschap werd de hof te Besel met bouwland, weiden, bossen, tienden enzovoorts, getaxeerd op 1450 pattacons, toegewezen aan de kinderen van wijlen Everardt Melis en Catharina Meerss.
Op 16 september 1688 verklaarden de weduwe Vechmer en Matthijs Joris als man en voogd van zijn vrouw Beatrix Melis, mede namens Christoffel Melis dat zij van Anna Catharina Carpentier, weduwe van wijlen de rechtsgeleerde en schepen Bossman, een lening hadden opgenomen met de Campertiende met toebehoren langs de Maas gelegen als onderpand.
In 1709 verkocht N. Melis de helft van de Melishof. Hij had in de winter van 1706 oorlogsschade geleden door inkwartiering van Brandenburgse troepen op de boerderij. Verder had hij onenigheid met zijn pachter.

Loe Giesen: De Wilde Hoeve te Reuver vóór de Franse Tijd. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 11 (1991).

Deze zangvogel behoort tot de lijsters.

Vastgesteld bij raadsbesluit d.d. 17 april 1961.

In 1647 kocht jonker Willhelm van Merwijck, de kasteelheer van Kessel, een stuk land te Leeuwen tegenover de Grooten Weerdt in de Oe gelegen tussen de Mirgelwech en Jan op den Bongardt. In 1648 verkochten de ritmeester Gabriell de Ivora en diens vrouw Elisabett van Dursdaell, de eigenaren van de hof ten Sande, een ½ bunder akkerland naast den Mergellwech eveneens aan jonker Willem van Merwijck. Het betreft volgens de Smaberskaart vrijwel zeker een perceel (nr. 95) gelegen aan de westzijde van de BERKENWEG, niet ver van de zandweg die naar de Grote Weerd leidt. Tijdens een voogdgeding in november 1649 klaagden de naburen van Leeven dat de Mirgelwech steeds maar smaller werd; zij verzochten om deze weg en de weg langs de Breij Maes terug te brengen tot de oorspronkelijke breedte van 2 roeden.

Mergel was vroeger belangrijk als bouwmateriaal en meststof. Mogelijk werd de mergel, veelal per schip aangevoerd vanuit het zuiden, langs deze route bij uitzondering naar het noorden getransporteerd of zelfs bij de Weerd gelost. Opvallend is, dat de benaming slechts zeer korte tijd is gebruikt.

Wanneer en waarom deze zandverstuiving ten zuiden van buurt Leeuwen aan deze naam kwam, is niet bekend. Op de Smaberskaart staat de hoogte aangegeven als een zandverstuiving tussen Walsbergweg, KESSELSEWEG en Hoender Camp. Opvallend op de kaart is een vierkant perceeltje bos tegen de Hoendercamp aan, aan de belasting (nieuw licht) te oordelen een vrij late ontginning.

Sint Maarten of Martinus van Tours, die leefde van ca. 316-397, was een soldaat in het Romeinse leger. Hij kreeg een visioen toen hij zijn mantel met een bedelaar deelde. In 372 werd hij bisschop van Tours. Op zijn feestdag, 11 november, worden van oudsher grote vreugdevuren ontstoken. In het begin van de 20e eeuw was het gebruikelijk om per buurtschap een eigen brandstapel bij elkaar te sprokkelen op het hoogste punt van de buurt. Dit was o.a. het geval nabij de huidige Schinheuvel. Mogelijk werd voor buurt Leeuwen hiervoor de Sint Mertensberg, niet ver van hoeve de Schei, gebruikt.

De laatboeren die bij de Schei of Hof tot Leeuwen hoorden, moesten in het begin van de 15e eeuw de zogenaamde cijns, een soort belasting in natura, betalen op de naamdag van Sint Maarten. In het verleden is de zandheuvel door afgraving aanzienlijk geslonken. De kadastrale situatie bij de St.-Maartensberg was in het voorjaar van 1927 dermate gecompliceerd dat de gemeente er, met het oog op de hoge kosten en de 'waardeloosheid van den grond', op advies van het kadaster van afzag deze te laten hermeten ten behoeve van de vaststelling van de wegensituatie. Sinds ongeveer 1985 is het particuliere gebied afgerasterd en niet meer toegankelijk.

Op de Smaberskaart uit 1781 staat op deze hoogte een voetpat aangegeven dat even ten noorden van de Eiermarkt dwars door het Gebeurs en de Ohebroecker Camp naar de ST.-JORISSTRAAT liep.

Een dialektische benaming komt ons echter minder gewenst voor', zo stelden burgemeester en wethouders in september 1976 toen zij 'de Windmolen' of desnoods 'Molenberg' adviseerden. Uiteindelijk werd na aandringen vanuit de raad bij raadsbesluit d.d. 27 september 1976 toch gekozen voor de huidige benaming.

Wiel Luys: De voormalige windmolen op de Meuleberg in Beesel. In: Jaarboek Maas- en Swalmdal 10 (1990).

De vroegste vermelding van de Meulenkamp dateert uit 1622, toen de pachters van de hoeve Boeckweitsdries te Swalmen hun huis op de Plaetz in Beesel, inclusief de helft van de Moelenkamp, verkochten aan Paulus Schlabbertz en diens echtgenote. Ook in een akte uit 1654 wordt melding gemaakt van den Myellencamp aen Wolffs valderen. Op de Smaberskaart treffen we de veldnaam Meulen camp aan voor het gebied begrensd door ST.-JORISSTRAAT, Schoolberg, de Lijkweg en de HOOGSTRAAT. De benaming bestond reeds vóór de bouw van de windmolen op de Meuleberg en moet dus verband houden met een andere molen. Concrete aanwijzingen voor deze molen, die in dat geval langs de Huilbeek kan hebben gelegen nabij de huidige MGR. THEELENSTRAAT, zijn er niet.

Het is niet uitgesloten dat het hier gaat om een onbekende voorganger van de molen van Ronckenstein, die in de tweede helft van de 15e eeuw op last van de heren van Beesel werd gebouwd langs de Schelkensbeek. Een andere (en waarschijnlijkere) mogelijkheid is, dat de kamp zijn naam ontleende aan de weg die van Beesel naar de Ronckensteinse molen liep, net zoals dat bij het Molenveld in Leeuwen het geval was.

De familie Meuter behoort tot de oudere Beeselse geslachten en bracht vele bestuurders voort. Toen landmeter Smabers in 1781 zijn reeds vaak aangehaalde kaart tekende, woonde een zekere Peter Meuter langs de huidige MGR. THEELENSTRAAT aan de zuidzijde van de (erf?)weg die tegenwoordig BURGEMEESTER MEUTERLAAN heet. Peter Meuter was in 1731 geboren als zoon van Albert Meuter en Ida Quijten. In 1758 trouwde hij met Maria Elisabeth Schrijvers, weduwe van Peter Schoolmeesters.

Aan de overzijde van de MGR. THEELENSTRAAT, tegenover de RUYS VAN SPLINTERSINGEL, woonden in 1781 Jo(ann)es Meuter en zijn vrouw Maria Smeets. Hun zoon Josephus Antonius werd in maart 1769 geboren. Uit diens huwelijk met Maria Tewissen werd in februari 1811 Clemens Augustus Meuter geboren.

Willem Hendrik Arnold Meuter, naar wie deze straat werd genoemd, werd op 13 april 1868 geboren. Hij werd in 1904 tot secretaris benoemd en volgde als zodanig zijn vader Clemens Meuter op, die deze funktie gedurende meer dan 25 jaar had bekleed. Willem Meuter vervulde het ambt van secretaris 16 jaar lang onder burgemeester baron Van Splinter. Bij diens overlijden in 1920 werd secretaris Meuter benoemd tot burgervader.

Reeds onder zijn secretariaat begon Reuver zich hoe langer hoe meer uit te breiden, zodat de gemeentesecretarie vlak na de Eerste Wereldoorlog van Beesel naar Reuver werd overgeplaatst, waar Meuter toen al woonde. Bij de benoeming tot burgemeester op 6 mei 1920 werd hij als secretaris opgevolgd door de latere burgemeester Claessen. In de jaren daarna werd o.a. overgegaan tot het asfalteren van de voornaamste gemeentelijke wegen en het verharden van vele andere. De aansluiting op het lichtnet werd uitgebreid en er werd grote zorg besteed aan de afwatering van het Meerlebroek. Naast zijn funktie als burgemeester was Willem Meuter President van het Philharmonisch Gezelschap te Reuver en President van de St.-Vincentiusvereniging. Meuter legde in 1934 zijn ambt neer vanwege het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd. In maart 1935 werd burgemeester Brouwers geïnstalleerd. Meuter overleed op 17 oktober 1938.

Op 14 november 1949 werd de toenmalige Kasteellaan veranderd in BURGEMEESTER MEUTERLAAN. Als reden werd aangegeven dat de bestaande naam onpersoonlijk was; bovendien was ook de naam van Meuter als rentmeester van de freule Van Splinter nauw verbonden aan het kasteel, zo vond men. Anderen waren van mening dat juist de bestaande benaming perfect aansloot. Als tussenoplossing werd nog nagegaan of de burgemeester elders een straat kon krijgen, maar toen dit niet lukte werd tot de huidige lokatie besloten.

Zie ook: De Plaets.

Benaming voor een smal paadje tussen Ronckenstein en DE DIJCKEN langs de molenvijver en de Schelkensbeek. Het pad ontleent de naam aan het veelvuldig voorkomen van grote bosmieren. De naam wordt uitsluitend in de volksmond gebruikt en werd dan ook nergens in officiële stukken aangetroffen. In 2001 werd het plan opgevat om het Mierepaadje te verharden in het kader van de sanering van de vervuilde molenwijher.

Bij Google Maps wordt dit weggetje Dijckerhofweg genoemd.

Volgens een lijst daterend van het eind van de Spaanse Successieoorlog lag het huis van Peeter de Miskar er in het begin van de 18e eeuw verlaten bij. Peter in de Mistkarre trouwde in 1721 met Joanna Hoemoet, met wie hij al enkele jaren samenwoonde maar die echter nog geen jaar later overleed; in 1727 hertrouwde hij met van Petronella Reuvers. In juli 1733 kocht Peter Misker te Leeuwen enkele percelen van de gemeente. Hij overleed in 1753, elf jaar vóór zijn tweede vrouw.

Rond nieuwjaar 1765 verkochten Peter Heggen en zijn vrouw Margaretha Heldens diverse landerijen waaronder de Miskarcamp, aan een korte zijde grenzend aan de openbare heide, aan schatheffer Engelbert Stox en diens echtgenote Maria Kessels. De benaming hoort thuis in de buurtschap Leeuwen.

Reeds in de zogenaamde Pondschatting uit 1468, een soort belastinglijst, vinden we een zekere Claes Moesbergen vermeld. Hij was een van de leenmannen of laten, verbonden aan de laathof van het kasteel van Beesel. Laten waren een soort lijfeigenen die een zogenaamde laatboerderij bewoonden. Na het overlijden van zo'n laat werd een nieuwe leenman aangesteld. Zo beleende Gerit van Holtmeulen, de toenmalige eigenaar van de kasteelboerderij Gen Raede, op vastenavond 1543 een zekere Willem Beumer bijgenaamd Van Elmpt (waarschijnlijk een zoon van Wylhem Vleyshouwer van Elmpt en Mericke Schroeders uit Roermond) namens diens vrouw met een gedeelte van dit Bentheims onderleen. In het midden van de 16e eeuw hertrouwde Grietgen Wolfs, de weduwe van Tylman Moesberchs of Wolfs, met Reinier Melis uit Roermond; de zeven kinderen uit dit eerste huwelijk waren eigenaren van het ¼ deel van de boerderij. In het tijnsboek van Nieuwenbroeck vinden we in het midden van de 16e eeuw Rijck Moesberchs goedt vermeld.
De belening in 1543 was kennelijk omstreden, want in het midden van de 16e eeuw spanden Reinier Melis en zijn vrouw Grietgen Wolfs een proces aan tegen Willem Beumer. Bij een proces voor de Beeselse schepenbank tussen wijlen Rijck in den Haen en later Reinier Melis enerzijds en Willem Beumers en later Jelis van Zutphen anderzijds was uitgesproken dat Hille Wolfs het vruchtgebruik van deze boerderij zou behouden. In de zomer van 1561 liet Reinier Melis de schuur van de boerderij slopen. De erfgenamen van wijlen Rijck in den Haen protesteerden tegen deze gang van zaken en werden door het Hof van Gelre in hun gelijk gesteld. De drost van het ambt Montfort gaf Melis in 1563 de raad om een overeenkomst te sluiten met de kinderen uit het eerste huwelijk van zijn vrouw. Wanneer dit niet gebeurde, zou Jelis van Zutphen zijn gedeelte van de boerderij in Beesel krijgen toegewezen.
Op 8 november 1563 meldde Johan van Holthuysen zich met twee leenmannen of laten bij de schepenen Wylhelm aen gen Beeck en Wylhelm Quyten om beroep aan te tekenen tegen het vonnis inzake het proces tussen de Wolffs kinderen en Gielis van Zutphen, omdat de omstreden boerderij aan hem leenroerig was en de zaak derhalve niet naar Roermond mocht worden gebracht ter hoofdvaart. De scholtis riep de schepenbank in bijzondere vergadering bijeen om te bekijken of dit beroep aanleiding was om het uitgesproken vonnis nietig te verklaren.
Twee jaar later was de zaak nog steeds hangende. Op 2 april 1565 ging Jelis van Zutphen in beroep tegen het vonnis van het Hoofdgerecht te Roermond. Vermoedelijk werd hij in het ongelijk gesteld.
Op 18 mei 1569 werd Tulmen Moesberchs beleend met Moesberchs goed gelegen naast Gerrit van Uffels goed, met de korte zijden gelegen tussen de openbare weg (waarschijnlijk de BUSSEREINDSEWEG) en het Rayer voetpad.
In 1582 kocht het klooster Maria Weide te Venlo, eigenaar van de Klerkenhof te Rijkel, grond van Moesbergen.
In 1623 werd Jan Tielen uit Asselt, een van de erfgenamen van Tiel van Asselt, beleend met het Nieuwenbroeckse laatgoed genaamd Moesberchs goed. Latere vermeldingen ontbreken.

Deze weg ontleent zijn naam aan de aanwezigheid van een klein stoomgemaal langs de BUSSEREINDSEWEG dat hier in het begin van de 20e eeuw werd gebouwd. Het werd later verbouwd tot woonhuis.

In een waarschijnlijk 17e eeuws cijnsregister van Nieuwenbroeck lezen we: den Cruitzwech van het Rayervalderen tot in den Winckell ende van den Heijacker tot in die Haesselt is eenen erffwech, en mach niemandt denselvigen gebruijcken, als die van gen Raede.

Op de Smaberskaart staat de weg aangegeven als Raijer wech, gemeen. Over de openbaarheid van de weg waren in het verleden felle discussies gevoerd. Aan de zuidkant, bij de BUSSEREINDSEWEG, was het Raijer falder over de weg. Ook aan de andere kant, bij het Winckelsgat, was zo'n veehek. Rond 1990 verdween het noordelijk gedeelte, terwijl het zuidelijk deel toen werd geasfalteerd.

Vermeld als Molenwech in een akte uit 1486. Het betreft het pad tussen de latere Greun Haspel en de Reuver. In een akte uit 1617 (zie: Molenveld) wordt waarschijnlijk dezelfde weg aangeduid als lijkweg. Volgens een akte uit 1654 waren de landerijen van de Onderste Hof o.a. gelegen aan de Rovers Camp tussen de Muelenweg en de beek. In diezelfde akte wordt gesproken over land gelegen over de Heerweg tussen het Muelenpat en de Muelenweg. In 1693 verkocht Adamus Albers, leenman van de Schei, akkerland gelegen aan de wijher naast de Meulenwegh. Met deze wijher wordt mogelijk de Zangerweerd bedoeld.

Ook in latere registers is sprake van de Molenweg van Leeuwen naar den Reuver (1843) en de Molenweg tussen Ootskuil en Reuversveld (1901).

In het midden van de 15e eeuw werd in het dal van de Schelkensbeek op last van de eigenaren van de hof Tgen Raede, de juridische voorloper van het kasteel van Beesel, een tweede watermolen gebouwd. Deze nieuwe molen lag slechts enkele honderden meters stroomopwaarts van een nog oudere molen, diep verscholen in het Foekebroek. Met name de inwoners van Offenbeek, later ook van Reuver, maakten waarschijnlijk gebruik van deze weg naar wat later de molen van Ronckenstein zou heten. In 1649 beklaagden de inwoners van Offenbeck zich over het feit dat veel naburen die naar de molen gingen, dwars door het veld reden omdat ze de openbare weg meden. Op de Smaberskaart staat de weg tussen ST.-JOZEFWEG en DE DIJCKEN aangegeven als mistwech, van DE DIJCKEN tot aan RONKENSTEIN als Moolenwech.

Vastgesteld na raadsvoorstel van 25 juni 1934.

Deze weg ontleent zijn naam aan de aanwezigheid van de reeds vele eeuwen verdwenen molen van Offenbeck. Deze watermolen, waarschijnlijk gelegen in het Foekebroek, werd reeds vóór 1400 gebouwd. Vele inwoners van Leeuwen en Offenbeek (Reuver bestond nog niet) waren verplicht om hier hun graan te laten malen. Tegen het eind van de 16e eeuw verdween de banmolen definitief.

Monseigneur Leo Moonen (geboren 31 augustus 1895), secretaris van de toenmalige bisschop Lemmens, was tijdens de Tweede Wereldoorlog tevens een van de leiders van het Limburgse geestelijke verzet en adviseur van de LO-KP Limburg. Op 10 augustus 1944 werd hij door de Duitsers gearresteerd. Hij overleed in april 1945 te Bergen Belsen aan tyfus. De naar hem genoemde straat ligt temidden van andere namen die herinneren aan deze bewogen periode uit de geschiedenis.

Vastgesteld bij raadsbesluit d.d. ...

Een voorstel om deze straat de benaming 'Prins Clausstraat' te geven werd op het laatste moment ingetrokken. J.Th. Mooren was burgemeester van Beesel tot 15 april 1967.

Aangelegd als onderdeel van het uitbreidingsplan Wildenkamp. Vastgesteld bij raadsbesluit d.d. 18 februari 1974.

Het is niet uitgesloten dat deze vijver, een oude leemkuil, ontstond tijdens de bouw van het nabijgelegen Romeinse gebouw op de Solberg. De oudste vermelding van den Mortel dateert uit 1477 (zie: Smeets goed). In een akte uit het eerste decennium van de 17e eeuw worden den Langen Acker, den Solberch und die Mortell in een adem genoemd met het Fennickens falderen. In 1671 was jonker Walrave van Baexen een van de eigenaren van land gelegen aan de Mortel. Volgens de Smaberskaart was De Mortel in 1781 eigendom van huis Nieuwenbroeck. De vijver werd ook wel aangeduid als Venneken.

Zie ook: Vennekens Valder.

Het huis de Mortel, gelegen aan de andere kant van de BURGEMEESTER JANSSENSTRAAT, ontleende de naam waarschijnlijk eveneens aan een oude leemkuil. Zowel dit oudt huijs van Willem Janssen als het huis van Andries Sanders waren gelegen in een kuijle.

Het tegenwoordige uiterlijk van het pand wordt grotendeels bepaald door een verbouwing in 1910. Het pand dat geruime tijd diende als burgemeesterswoning voor burgemeester Jean Janssen (1863-1903) en diens vrouw Lucia Janssens. Zij en haar broer Eugenius (enige tijd pastoor te Linne) en zus Octavie (gehuwd met Hugo de Loo; zie: Nieuwe Schei), lieten bij testament legaten na aan de St.-Lambertuskerk in Reuver. 

Op een kaart van omstreeks 1864, waarop de gemeentelijke verpachtingen in het Meerlebroek werden bijgehouden, is voor het eerst sprake van een Dijk Meuter. In raadsstukken van 26 juli 1950 wordt de weg Meuterdijk genoemd. De familienaam Meuter wordt vaak uitgesproken als Muiter, hetgeen mogelijk aanleiding heeft gegeven tot de huidige naam. Zeer opmerkelijk op deze kaart is ook de aanwezigheid van bebouwing met de omschrijving Huis Meuter. Dit huis ligt echter niet aan de Muiterdijk, maar helemaal aan het eind van het al lang verdwenen oostelijk gedeelte van de KLOKWEG, net aan de oostzijde van de SINT WILLIBRORDUSDIJK. Op de topografische kaart van 1890 wordt dit huis aangegeven als Sepastopol.

Langs de weg liggen van west naar oost achtereenvolgens de Theresiahoeve, de St.-Gerlachushoeve, tegenover elkaar de Mariahoeve (noord) en St.-Gerardushoeve (zuid), de St.-Annahoeve, de St.-Antoniushoeve, de St.-Willibrordushoeve en Rivendel, genoemd naar een dal in het boek 'The Lord of the Rings' van John Tolkien, waar zich een strijd afspeelt tussen goed en kwaad. Op 19 januari 2004 werd besloten om het weggedeelte tussen Rijksweg en de streekweg aan het verkeer te onttrekken; op 9 mei 2005 werd de dijk vanaf de kruising met de streekweg daadwerkelijk  afgesloten.

Vastgesteld bij raadsbesluit d.d. 25 mei 1964.

De oorsprong van dit toponiem is niet bekend. Mogelijk gaat de benaming terug tot een (verbasterde) vermelding uit 1670 waarbij sprake is van de Haussen hoeck in het Haselt.

Op de Smaberskaart wordt de benaming Muijsenhoeck gebruikt voor een driehoekig perceel ten westen van de Muizenhoekerweg nabij de Rayerveldweg. De grond hier was gedeeltelijk eigendom van de kapelanie te Beesel. De minuutplans van het kadaster vermelden Mewijsenhoek (let op de oriëntatie: perceel 166 ligt langs de Rayerveldweg). Het driehoekig gebied werd eind 20e eeuw ook nog wel aangeduid als de Geer, maar sinds een stuk weg is vervallen raakt ook deze naam in onbruik.

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - Q - R - S - T - U - V - W - X - Y - Z

© Loe Giesen, Reuver 1983-2012